Նախորդ տարեվերջին Հայաստանում կայացած Երևանյան միջազգային թատերական փառատոնի բազմազան ներկայացումների շարքում առանձնացավ Պոլսի հայկական «Հանկարծ» թատրոնի «Սիրտս լեռնագավառն է» ներկայացումը՝ ըստ Վիլյամ Սարոյանի «Իմ սիրտը լեռներում է» թատերգության։ Այն սարոյանական հանրահայտ դրամայի ինքնատիպ մատուցումն էր, որ աչքի ընկավ թե՛ բեմադրական նորարար մոտեցման, թե՛
Երկժամյա վերերկրային կյանքից հետո վայրէջքի ենք պատրաստվում հենց ծովեզրին` երբեմնի հռչակավոր Փյունիկիայի մերօրյա մայրաքաղաքում: Երկնքից փնտրում եմ «Արևելքի Փարիզ» տիտղոսը ստացած քաղաքը, բայց ասես Մանհեթենն է դիմացս․ խիտ դասավորությամբ բազմահարկերի անվերջ թվացող համայնապատկեր, որ ձգվում է ծովափից մինչև սաղարթախիտ լեռների գագաթներ։ Եթե լինեի
Թարգմանությունն անգլերենից՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Աստվածաբանության ուսանողը սկսեց պատահել ինձ մոտավորապես քառորդ դար առաջ, ռուս գրողների պիեսներում։ Տոլստոյը, Դոստոևսկին, Չեխովը, Անդրեևը և Գորկին հազվադեպ էին իրենց պիեսներում զանց առնում աստվածաբանության ուսանողին։ Թվում էր, աստվածաբանության ուսանողը հենց հեղինակն է, որ շվարած, բայց հիացական հայացք է
Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Վերջին մի քանի տարում ես բնականոն և հանգիստ կյանք էի վարում։ Դրանում, ինչպես աշխարհում բոլոր մարդկանց մոտ, կային հիասթափություններ, դառնություններ, վշտեր և այն մոտավորապես նման հոգու շարժումները, որոնք սովորաբար սահմանվում են այդ բառերով, և որոնցում ոչ ոք անսպասելի
Խորհրդային Միությունից ժառանգություն մնացած ժամացույցը ծլնգաց, ինչը նշանակում էր, որ ժամը 5-ին մնացել էր երեք-չորս րոպե։ Նորիկը հայացքը փոքր-ինչ շեղեց դիմացի սպիտակ պատից, նայեց ժամացույցին, գլխում պտտվող քաոսային մտքերի հոսքը մի պահ կանգնեցրեց, ինքն իր համար ֆիքսեց ժամը և թեթևակի շունչ քաշելով՝ հայացքը
Կոմիտասի, նրա հիվանդության և հոգեբուժարանում գտնվելու մասին մի տեսակետ կա, ըստ որի․․․ Կոմիտասը հոգեխանգարում չի ունեցել, պարզապես լռել է կամ խոսակցության մեջ է մտել միայն իր մտերիմների հետ։ Լռել է՝ գուցե որպես հիասթափության նշան աշխարհի հանդեպ ու նաև հրաժարման․․․ ՄԵԾ ԼՌՈՒԹՅԱՆ մեջ է
Գրական լեզուն՝ որպես լեզվի բարձրագույն՝ կանոնարկված ու հղկված դրսևորում, մշտապես սնվում է կենդանի ժողովրդախոսակցական լեզվից ու բարբառներից։ Բարբառը լեզվի աղավաղումը չէ, այլ նրա պատմական հիշողության, բառապաշարի ու մտածողության գանձարանը։ Ինչպե՞ս պահպանել այդ հարստությունը գլոբալիզացիայի և համացանցային տիրապետության մեր դարաշրջանում։ Ահա բարբառների պահպանման 5
«Առնետները շատացել են…»: «Պիտի պայքարենք առնետների դեմ…»: «Մաքրե՛նք քաղաքն առնետներից…»: «Ո՛չ՝ կրծողներին…»: Հայտարարություններն ու թռուցիկներն ամենուր էին… Մեծ-մեծ տառերով՝ խանութների ցուցափեղկերին, շենքերի տանիքներին վազող լուսային տողով հայտագրերում, անգամ մեքենաների հետնապակուն էին փակցված. կարմիր շրջանակի մեջ առնված առնետը՝ ճաղերի հետևում, առնետը՝ թակարդի տակ ճզմված,
